Deze week bereikten mij heel wat signalen van bezorgde directeurs die vruchteloos zoeken naar leerkrachten om hun team te vervolledigen.

Er is meer dan ooit nood aan nieuwe initiatieven om het lerarentekort aan te pakken. We hebben er de voorbije maanden alles aan gedaan om te verhinderen dat scholen zouden moeten sluiten door het coronavirus. Met dezelfde gedrevenheid en zonder taboes moeten we nu op zoek naar alle mogelijke maatregelen om te verhinderen dat scholen zouden moeten sluiten omdat er geen leraar is.

 Toch is het voor mij geen opportuniteit om te raken aan de kerntaken of de autonomie van de leerkrachten. De leraar moet doen waar hij of zij goed in is en dat is lesgeven. Zaak is om de juiste profielen aan te trekken.

We moeten meer ‘out of the box’ durven denken om het lerarentekort aan te pakken. Kunnen we schoolteams meer instrumenten in handen geven om een beter en sterker HRM-beleid te voeren? Is er potentieel dat we beter kunnen aanboren, bijvoorbeeld door mensen met een lerarenopleiding die actief zijn in andere sectoren te stimuleren ook een lesopdracht op te nemen?

Of waarom zouden we niet bij wijze van proefproject ambtenaren met een lerarenopleiding dienstvrijstelling kunnen geven wanneer ze een aantal uren les gaan geven? Het zijn pistes die we moeten onderzoeken, we mogen niet bij de pakken blijven zitten.

 We hebben dringend nood aan een pact met de stakeholders om méér mensen te overtuigen om te kiezen voor het schitterende beroep van leraar. We moeten de status van het beroep verhogen, ervoor zorgen dat de mensen die er zijn ook in het beroep blijven. In het regeertakkoord werd hiervoor een ‘onderwijsambassadeur’ ingeschreven. Een onderwijsambassadeur kan als gezicht van het onderwijs de lerarenopleidingen promoten en het beroep positief in de kijker zetten. Voorlopig werd hier nog geen werk van gemaakt.